तिमीकन आफ्ना सारा

तिमीकन आफ्ना सारा, कथा भन्न सकिएन ।


हृदयका मर्म मेरा, व्यथा कन्न सकिएन ।।



तिम्रा लागी म त केवल, बलुवाको कण भएँ ।

आकाशमा चम्कने ती, तारा बन्न सकिएन ।।



बुढो वृक्ष सरी मेरो, मुटु भरी बेदना भो ।

पिरतिमा कोमल मन, पीडा धान्न सकिएन ।।



भावनाका पातहरु, कती सुकी झरी गए ।

रूख-मनी छरीएका, लता गन्न सकिएन ।।



देह मेरो जड भयो, आत्मा कतै उडी गयो ।

सोँच बिना जीवन यो, जीउँदो मान्न सकिएन ।।



मरिसकें तर पनि, बाध्यता यो रित भयो ।

धड्कनको धक्धकले, चिहान खन्न सकिएन ।।